مردی برای دوست داشتن فوتبال| به مناسبت سالگرد خداحافظی بکام




۲۷ام اردیبهشت ۱۳۹۷ فوتبالی ورزشی

مهر فوتبال ـ همه‌مان در کودکی افسانه‌ای یکسان را شنیده‌ایم. ملکه‌ای بدجنس که صبح به صبح روبه‌روی آینه جادویی‌اش می‌ایستاد و از او در مورد جذاب‌ترین زن جهان سوال می‌کرد. الباقی داستان و ماجرای سفیدبرفی را همه حفظیم؛ اما قصه امروز کمی متفاوت است. از فضای کهن به دنیای مدرن کوچ می‌کنیم و می‌رویم به پایتخت مد؛ لندن!

لندن آن جاییست که در سال ۱۹۷۵ زیبایی را به شکل دیگری به ما هدیه داد. ادوارد و ساندرا، در دومین روز از ماه می این سال صاحب فرزندی شدند که معیارهای جدیدی را برای دنیا ساخت. پسری به دنبا آمد که ۲ دهه بعد نیازی نبود جلوی هیچ آینه‌ای برود تا از او سوال کند جذاب‌ترین است یا نه، دنیا یک سره از عشق به او می‌گفت و همگان تحسینش می‌کردند.

زیبایی او نه تنها در چهره، که در ساق پاهایش هم نهفته بود. انگار خدا برای ظرافت این یکی مخلوقش وقت بیشتری گذاشته بود و روی تک تک معیارهایش کار کرده بود. دیوید بکام سال ۱۹۹۵ و وقتی تنها ۲۰ سال داشت به همه دنیا معرفی شد. کدام تریبون از منچستریونایتد بزرگ‌تر تا شما را یک‌شبه تبدیل به بت میلیون‌ها نفر کند؟ او در زمین فوتبال دروازه‌ها را باز می‌کرد و پشت خط مستطیل سبز، قلب‌ها طلسم خنده‌های او می‌شدند.

ضربات ایستگاهی بکام می‌توانند به عنوان یک شاهکار هنری برای نسل‌های بعد پخش شود. هیچ‌چیز آنطور که از او توقع می‌رفت نبود و همیشه فراتر از سطح انتظارات ظاهر می‌شد. همین مساله در سال ۲۰۰۳ بکام را تبدیل به یکی از با ارزش‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال کرد و با پیوستنش به کهکشانی‌ها، سبک جدیدی از دلبری را آغاز کرد. پاس‌های قطری ۵۰-۶۰ متری بکام از مبدا بند کفش خودش به مقصد بند کفش رونالدو نازاریو هنوز هم اشک شوق را در دیدگان فوتبال‌دوستان جاری می‌کند.

عشق‌بازی بکام و فوتبال با لباس لس‌‌آنجلس گلکسی و میلان هم ادامه پیدا کرد. و پاری‌سن‌ژرمن بود در نهایت که این افتخار را داشت که آخرین بازی رسمی بکام را در تاریخ باشگاهش ثبت کند. اصلا چه مکانی بهتر از پارک‌د پرنس، برای این پرنس انگلیسی؟ «پارک شاهزاده» میزبان اشک‌هایی بود که دل هر فوتبال‌دوستی را به درد می‌آورد. و حالا پنج سال از آن روز تلخ می‌گذرد. روزی که اشک‌های بکام و هوادارانش بند نمی‌آمد.

مردی که وسواس ایده‌آل‌گرایی داشت، نمی‌توانست آنقدر به فوتبال ادامه بدهد که دیگر سانترهایش آنطور که می‌خواهد نباشند. او هنوز قدرت کافی در ساق‌هایش داشت، اما می‌خواست کسی توقعش از او کم نشده باشد. روز خداحافظی‌اش علاوه بر فوتبالی‌ها، دیوید کامرون هم به ستایش از او پرداخت و او را مردی کامل و قوی دانست.

فرگوسن در سال ۲۰۰۷ (زمان پیوستن بکام به LA Galaxy) گفت: «دیوید هیچ گاه یک مشکل نبود تا زمانی که ازدواج کرد. او سخت کوش بود و به عنوان یک بازیکن جوان از همه بهتر بود. او شب ها هم با مربیان آکادمی به تمرین می پرداخت تا زمانی که وارد طبقه سرگرم کننده سلبریتی ها شد. برای یک سلبریتی فوتبال تنها یک بخش کوچک از زندگی است. او هرگز بعد از ازدواجش آن بازیکن سابق نشد.»

بکام عضو ارشد نسل طلایی فرگی‌ بود. زیبایی‌اش گاهی باعث می‌شد تمهر فوتبالیی‌های فنی‌اش چندان دیده نشود، اما او از مهم‌ترین بازیکنان تیم فرگوسن بود. یکی از مهم‌ترین جوجه‌های فرگی!


مطالب پیشنهادی